Brief van Brunie

Lieve dierenvrienden van Soza, ik ben Brunie, jullie kennen mijn verhaal al, ik sta op de page van Gino’s honden.

Ik krijg nu de kans om een brief te schrijven op de webpage, dat was echt niet makkelijk, zo’n computer cursus voor honden, maar ik wilde heel graag een brief schrijven omdat ik het echt fantastisch vind om iedereen die mij geholpen heeft, te bedanken.

Ik ben namelijk één van de Foster-honden van Soza, Foster baasjes uit Nederland, steunen mij elke maand. Ik ben namelijk heel erg mishandeld, samen met mijn broertjes en zusjes... mijn moeder heeft het niet gered...maar gelukkig gaat het veel beter met me. Ik ben de eerste Foster-hond van Soza omdat ik mijn lijdensweg nog niet kan vergeten. Ik heb er een trauma aan overgehouden zoals de mensen zeggen, dat betekend dat ik me niet kan aanpassen. Bij Gino rennen en spelen alle honden met elkaar, maar ik blijf in een hoekje, ik leef in mijn eigen wereldje, ik voel me veilig bij Gino, hij is zo’n goed mens. Ik maak geen grapjes hoor, hij praat elke dag met me. Wij honden begrijpen veel dingen wat de mensen ons zeggen, en Gino vertelt mij altijd dat het eten wat ik krijg, dat het mij geschonken wordt door hele aardige mensen uit Nederland. Nederland... Gino vertelde mij dat Nederland een heel ver land is waar alle dieren het heel goed hebben. Mijn vriend Dobbie-Dexter is daar ook heen gegaan, hij schijnt het heel goed te hebben. Ik ben heel blij voor hem. Als je zou weten wat Dobbie ons allemaal vertelde, jullie mensen begrijpen dat niet, alleen hele lieve mensen kunnen dat in onze ogen lezen. Ik heb heel veel meegemaakt, ik begrijp alle dieren wel. Wat ik niet begrijp is dat sommige mensen zo ontzettend slecht kunnen zijn. Ja ik weet hoe het voelt om mishandeld te worden, hoe het is om alleen op de wereld te zijn, zonder iemand die van je houdt. Daarom sluit ik me op in mijn eigen wereldje bij Gino thuis. Ik voel me daar veilig, maar toch, ik sluit me af, het kwade op de wereld is nog niet voorbij. Steeds als een nieuw diertje gered wordt...ja, dan ben ik blij...maar als ik van de andere honden hoor wat ze allemaal meegemaakt hebben....dat al die nare dingen nog gebeuren....ja, ik sluit mijn ogen voor alle narigheid van de wereld, maar jullie moeten dat absoluut niet doen, want miljoenen dieren hebben jullie hulp hard nodig. Sluit jezelf niet op in een droomwereld, help ons, ik heb een hele grote kans gekregen dank zij Gin en de fosterbaasjes in Nederland, maar er zijn nog meer vrienden hier die jullie steun nodig hebben. Namens al mijn honden-broeders maak ik een oproep aan alle mensen om meer honden en katten te adopteren. Als je ons niet in huis wil/kan nemen, steun ons dan met het Foster-hond plan. Ik heb dankzij dit plan een waardig leven.

Voordat ik mijn brief eindig, wil ik iedereen vertellen dat Tarik zich nog heel ziek voelt, hij is namelijk vergiftigd...hij heeft het wel gered maar van binnen heeft hij veel pijn, hij zegt dat alles van binnen brandt, hij trilt ook heel veel met zijn pootjes. Ik ben, wij allemaal zijn eigenlijk heel bezorgd om hem. Hij heeft me verteld dat hij als hij beter wordt ook een brief zal schrijven, maar ik heb een beter idee dat hem heel blij zal maken. Waarom schrijven jullie niet een brief naar Tarik, wens hem beterschap en vertel hem dat je hem steunt. En......ook al zie ik er droevig uit, niet vergeten, dat de foster baasjes in Nederland mij een warm gevoel van binnen geven, en een reden om te geloven dat de mensen goed zijn en dat ze hun best zullen doen om alle diertjes te helpen. Dank zij uw hulp, blijft bij ons hoop leven. Whauuwww Brunie