Het verhaal van Milky

Nou ja, eigenlijk is dit een Italiaans verhaal….en als ik er aan denk krijg ik nog steeds kippenvel. Het is een treurig verhaal met een happy-end, ik zou graag dat onze lezers even stil staan bij dit verhaal, over de waarde van het leven en hoe belangrijk het is, hoe we met het leven om moeten gaan.

Milky was een hele mooie kat die bij mij geboren is. Oh, ze was zo lief...maar jammer genoeg werd haar leven een lijdensweg, en als de lezer het mij gunt, wil ik haar verhaal, haar lijdensweg voor mezelf houden, ik vind het op dit moment te pijnlijk om daar over te schrijven. Milky was desondanks toch de liefste kat, en dat liet ze ook met haar onvoorwaardelijke liefde voor de familie blijken. 

Op een donkere nacht van februari 2006 kreeg ik een hele enge nachtmerrie, ik droomde dat een tand uit mijn mond viel, meestal betekent dat, dat er iemand dicht bij je dood gaat. (het is mij jammer genoeg heel vaak overkomen). De volgende ochtend was ik heel nerveus en heel bang, natuurlijk belde ik gauw mijn hele familie, ook alle dieren werden geteld...Milky is er niet! Nee toch, het kan toch niet waar zijn! Niet Milky...met een heel naar gevoel en een dikke knoop in mijn strot ging ik overal Milky zoeken, dierenvrienden weten heus hoe dat voelt. 

-Ja, ik heb een heel mooi kat aan de kant gezet, ze lag dood op straat...ze was aangereden door een auto. Ja, lang haar, zwart-wit.

-Nee eh!! Toch niet Milky, nee mijn God, toch niet Milky.

Ik kreeg het lichaam van Milky nooit te zien. Ze was door de gemeentereiniging mee genomen. Ik moest weten of het echt mijn kat was, ik was zo droevig en onrustig. Ik moet zeggen dat mensen van de gemeentereiniging mij perfect hebben geholpen. Ze gingen op zoek naar degenen die mijn kat gevonden had, ik werd teruggebeld, ze vertelden de kleuren van de halsband van Milky, ze condoleerden mij en ze vertelden dat Milky op een waardige manier was gecremeerd. Ongelooflijk! Wat de politie niet kan, kan de spaanse gemeente reiniging wel doen. Jongens bedankt, het betekende veel voor me. Dus dat was het verhaal van mijn Milky...maar het spannende moet nog komen.

Als dieren naar de hemel kunnen, dan kunnen ze toch ook als engelen terug komen? Wie weet? Blijf lezen!

De zomer kwam aan met die mooie warme stralen.

Mijn vriendin en ik besloten naar familie in Italie te gaan, 3.000Km rijden, tja, wie doet dat nou? Na vier dagen rijden, vijf uur van mijn tante vandaan word ik door mijn moeder uit Nederland gebeld.

-Oom Paul is erg ziek, hij heeft kanker! Hij wordt zo gauw mogelijk geopereerd. Je moet zo snel mogelijk naar Nederland komen.

-Ik kom...mischien met de auto, mischien met het vliegtuig. Ik bel je als ik bij tante Maria ben.

Ok, we moeten naar Nederland, Oom Paul wordt geopereerd. Maar we hebben nog een paar dagen de tijd. We zijn zo verschrikkelijk moe van de lange reis.

De volgende dag wilde mijn tante heel erg graag dat ik met haar naar het kerkhof ging, Opa en Oma bezoeken. Dat vond ik nooit erg, maar die dag was ik heel erg op tegen. Ik wist niet wat er gebeurde maar ik was zo ontzettend boos, niet door mijn Oom, het was iets anders. Op het kerkhof voelde ik me heel raar, woedde was het, ik was toen echt heel boos...ik keek naar al die grafstenen...ohh wat was ik boos, en dat was raar, ik had meestal wel vrede met de DOOD. Mensen willen daar nooit over praten, ze vinden het eng, ik niet...maar die dag wel...ik voelde de dood overal, ze kwam iemand ophalen en dat maakte mij heel erg boos. Ik vertelde mij vriendin hoe ik me voelde en dat ik zo gauw mogelijk weg wilde gaan.

We hadden nog niet besloten hoe we naar Nederland zouden gaan...de dag na dat nare gevoel van het kerkof werd ik om acht uur ‘smorgens gebeld. Het was mijn schoonmoeder.

-Gigi, vertel jij het mijn dochter maar...wees voorzichtig...

-wat is er dan? Vroeg mijn vriendin nerveus.

Wat is er dan?!

-Je vader...je vader is net overleden.

-Nee, dat kan niet, ik heb hem net voor vertrek gezien, dat kan niet...

Tranen, schuldgevoel, woede, nog meer tranen... gevoelens die dansen met elkaar in de draaimolen van het leven...het is gewoon  niet te geloven.

-Mam, we moeten weer terug naar Spanje, ja, voor de crematie...

Na de crematie komen we naar Nederland voor de operatie van Oom Paul.

Dus we namen een vliegtuig naar Spanje, en dat ging niet makkelijk, dan weer eentje naar Nederland (Met Oom Paul gaat het veel beter, hij is nog steeds met de chemo bezig, maar hij vecht als een leeuw. -Beterschap Oom Paul! Als je je beter voelt dan kom je naar Spanje, dan kan je een paar dieren weer naar Nederland brengen! Ja doe ik! Bedankt, je bent een hele lieve Oom.)

De zomer was ten einde gekomen, ja, het was geen leuke zomer, we gingen terug naar Italië om mijn auto op te halen, die was daar namelijk gebleven.

Hallo!!!het verhaal ging toch over een kat die Milky heette???? Kom zeg, je denkt toch niet dat ik hier treurige verhalen voor mijn lol zit te lezen. Ik wil dieren verhalen!!!

Ja dat komt! Het is echt een heel goed verhaal, dat was maar de intro, ik moest het wel vertellen, hoort er bij. Het hele goede, het ongelooflijke verhaal van Milky komt eraan.

Dus zoals ik zei, voordat de lezers zich begonnen te vervelen, we gingen terug met de auto naar Spanje. We stopten een nachtje in Perugia bij een Oom van me, en de volgende dag gebeurde het:

we moesten naar de snelweg voor Florence, mijn Oom kende een kortere weg door de dorpen heen, dat zou korter zijn dus we volgden hem met de auto. Het duurde toch nog een uur voor dat we stopten.

-         Hier zijn we dan, dit is de snelweg. Je moet gewoon rechtdoor rijden.

-         Bedankt voor alles.

We gaven elkaar twee zoenen, en voordat ik de auto in stapte, zag ik het kleine koppie van heel klein katje uit het gras springen.

Het katje was nog geen twee weken oud, zijn ogen waren net open en hij kon net lopen. Hij was wit-zwart net als mijn overleden Milky. Miauwend sprong hij uit het gras en hij rende naar mij toe...maar dat was wel aan de andere kant van de snelweg. Ik had de tijd niet om na te denken hoe hij daar kwam, hij was inmiddels in het midden van zijn kant van de weg...en een auto kwam heel snel aanrijden.

-         Een kat! Een kat! Ik moet hem redden.

Het gebeurde allemaal zo snel...de auto reed door, ik dacht aan mijn Milky, ik dacht dat het kleine katje doodgereden was...

...maar nee hoor, hij was op het laatste moment net naar achteren gelopen. Ik geloofde mijn ogen niet, mijn vriendin was sprakeloos. Ik wilde de snelweg op, er kwamen al heel snel andere auto’s. Mijn Oom paakte me beet,

      -      je bent gek, wat doe je, het is veel te gevaarlijk je kan hem niet redden.

      -      ik moet wel, ik ga.

Nee hoor, ik was weer te laat, en de auto die aankwam, die kon niet op tijd stoppen...

Hij reed over die kleine kat heen.

-         Hij leeft nog!

-         Red hem Gigi! laat hem niet doodgaan. Schreeuwde mijn vriendin.

-         Nee, gek, niet doen, daar komt een vrachtwagen! Schreeuwde mijn Oom.

Het kon me helemaal niet schelen, dat kleine katje...wij...we zouden geen derde kans krijgen. Ik rende de snel weg op, vrachtwagen kwam eraan, hij toeterde, hij zou niet op tijd kunnen stoppen. Het was ongelooflijk, terwijl ik naar de kat toe rende, rende hij naar mij. Ik pakte hem! Gered! Oef...dat was voor ons allemaal wel even spannend.

-         Ok, laat hem nu ergens liggen, zei mijn Oom, je kan hem niet naar Spanje brengen, dat is te ver voor het katje.

-         Nee, ik neem hem mee, ik ben nu verantwoordelijk voor hem.

-         Maar je hebt zoveel katten.

-         Er kan altijd eentje bij.

-         Ok, geef hem aan mij, ik zoek wel een baasje voor hem.

Mijn Oom bedoelde het goed, hij is wel een dierenvriend, maar...ook al zijn ze goed voor dieren, ze zijn toch anders...ik besloot onze kleine vriend mee te nemen. Mijn Oom gaf ons een stuk karton dat hij nog in de auto had, we hadden geen echte doos.

Dus met een opgelucht hart vertokken we met zijn drietjes. De kleine werd meteen Milky genoemd, naar Milky...de kleine had het wel gered. Milky was wel bang en uitgehongerd. Dus bij het eerste benzine station stopten we.

We kregen aan de bar meteen melk en ham voor Milky, kattenvoer verkochten ze daar niet, iedereen was heel aardig voor ons, we pakten meteen heel veel toiletpapier, voor Milky dus, hij wilde bij ons op schoot, ja, het was een hele schok voor het arme diertje. Hij heeft meer dan 2.000Km bij ons op schoot gezeten.

Het verhaal is nog niet afgelopen, het beste moet nog komen.

Door bij het benzinestation te stoppen, verloren we ongeveer een half uur. Maar toen we weer de snelweg op gingen hebben we uren in de file gezeten, ongeveer een half uur eerder was er een grote kettingbotsing geweest...we hebben de tijd en de kilometers uitgerekend...wij hadden in dat ongeluk moeten zitten,...misschien waren we wel overleden....ik krijg er nog steeds kippenvel van.

Hallloooo!!! Gigi maakt het weer spannend, het kan toch toeval zijn? En misschien was jullie toch niets gebeurd.

Ja dat klopt wel, maar dan ook weer niet. We zullen het nooit echt weten. Had mijn Oom ons niet gebracht dan hadden we Milky niet gezien, zelf als wij 10 meter verder waren gestopt, dan hadden we hem ook niet gezien. Ik geloof dat alles een reden heeft in het leven, en we hoeven het niet altijd te begrijpen. Het Boedisme zegt dat als iemand bestolen wordt, dat het eigenlijk zijn eigen schuld is, ik wil natuurlijk niet in discussie of het Boedisme wel gelijk heeft of niet, daarvoor heb ik onvoldoende kennis. Ik wil alleen een conclusie trekken van wat mij overkomen is, en daardoor een beter mens worden. Als je dit boedistische regeltje toepast op mijn verhaal. Wie is eigenlijk de redder? En wie is er eigenlijk gered? De stoere Gigi heeft eigenlijk niets gedaan, we zijn door Milky gered! Mijn mening is dat op elke actie in het leven, een reactie volgt.

Als je een goeie actie doet dan zal je waarschijnlijk een goeie reactie voor terug krijgen. Ik wil er niet aan denken wat ons zou gebeuren als we Milky niet hadden gered, om te beginnen zou ik me schuldig voelen dat ik hem heb laten sterven.

Met Milky gaat het heel goed, hij heeft zich aangepast aan alle dieren, en als mijn vriendin treurig is omdat ze aan haar vader denkt, dan is Milky de eerste die haar liefde en steun geeft. Denk goed na over dit gebeuren, mischien kan ik mijn gedachten niet goed genoeg opschrijven...maar denk na, elke keer dat je de kans hebt om een dier te redden, je geeft het leven een kans, en dat is iets grandioos.

Zo zijn er helaas ook mensen die denken dat het macht geeft als je over het leven kunt beslissen, en die uit een soort sadistische machtsvertoon, dieren doden.

Denk er aan. Jij kunt ook een leven redden...en wie weet wat het leven voor jou terug doet. In ieder geval zul je onbetaalbare trouwe liefde krijgen van alle dieren.

Steun ons, Gino en ik willen zo veel mogelijke dieren van de dood redden. We hebben baasjes nodig die ze een goed leven kunnen geven! De baasjes zijn de echte redders...of zijn het de dieren die van ons een beter mens maken en zo de hele wereld redden?

Als je geen dier kunt hebben, steun ons dan met een paar eurotjes, we rekenen op je.

Groetjes

Gigi