Beste dierenvrienden,

Ik ben Tarik, jullie kennen me al. Ik woon al jaren bij Gino thuis. Soms mag ik van Gino even het internet gebruiken (fijne vent die Gino), ik kijk altijd naar Soza.info, ja, dat vind ik het leukste, daar zie je de beroemdste dieren uit Spanje, sommige zijn zo beroemd dat ze zelfs een reisje naar Nederland cadeau krijgen. Dat vind ik erg goed, wij dieren moeten de mensen daar ook bezig houden, meestal spelen we met ze, dan kunnen zich goed afreageren als ze gestrest zijn, ja, mensen zijn zo vreemd, ze doen allerlei dingen waar ze heel nerveus van worden. Wij dieren helpen ze niet allen van de stress af, door met ze te wandelen, maar als ze ziek zijn dan gaan we ze even lekker verwennen. En omdat er in Nederland zo veel goede dierenvrienden zijn, vinden wij het ook belangrijk om naar Nederland te gaan om ze te helpen. Maar ja, voor wat ik eigenlijk schrijf, is om jullie allemaal te bedanken voor alle leuke reacties toen ik ziek was. Ik vond het erg tof van jullie mensen, er hebben zelf mensen uit Nederland voor mij gebeld, om te informeren hoe het met me ging. Die wil ik allemaal even bedanken:

- Jongens bedankt voor jullie zorgen, het gaat heel goed met me!

Maar eigenlijk wil ik een bepaalde persoon bedanken: degenen die mijn leven gered heeft, ja hoor, ik dacht even dat ik de pijp uit ging!

Hoe ik op internet kan schrijven???Wat is dat nou voor vraag?

Ik ben wel een hond hoor, en een hele intelligente ook nog. Als kippen en geiten en weet ik wat dan nog, kunnen schrijven, dan kan ik het toch ook. Ja toch?

Waar was ik nou mee bezig, oh ja, ik wilde een persoon bedanken omdat hij mij voor de zoveelste keer heeft gered. Sorry hoor, ik verlies zo nu en dan de concentratie, dat komt door het vergif, maar het zal gauw overgaan.

Dus haal me niet uit mijn concentratie jongens...

Ik ging net als elke dag een wandelingetje maken, omdat Gino altijd zo druk bezig is met allerlei dingen heeft hij heel veel honden nodig om tot rust te komen, goede vent hoor, dus wat ik zei, om tot rust te komen heeft hij speciale honden nodig die met hem wandelen. Dus eerst laten wij, de grote honden hem uit, ik ben natuurlijk de baas van het hele groepje, en als we thuis komen, dan gaat het tweede groepje met hem wandelen. Het groepje van de kleine hondjes, dan is hij zo moe...wordt ie helemaal rustig van. Dus je ziet maar, we doen goed werk hier.

Omdat ik de baas ben, loop ik altijd voorop. Ik moet alles onder controle houden. Ik ben verantwoordelijk voor het welzijn van dier en mens. Op een gegeven moment rook ik iets lekkers in de struiken dus ik ging meteen even checken. Het was een lekker stuk mals vlees. Mijn taak is dan om er in te bijten, om te kijken of het goed smaakt, en als het goed is, en er blijft iets over, dan roep ik de rest. Ja, het was heel goed vlees, maar toen ik het door mijn strot heen kreeg...oh wat werd ik toen ziek.

Mijn tong werd opgezwollen en mijn hele lucht pijp brandde als een gek. Ik werd helemaal duizelig. Wat ik je nu vertel is vaag, want ik kan me niet alles herinneren. Mijn gezichtsvermogen werd slechter, ik begon dubbel te kijken, toen werd het ineens zwart, ik voelde hoe Gino me in de auto stopte. Toen zag ik door het raam de bomen snel voorbij gaan, wat gingen ze snel zeg, ik hoorde toeteren, claxons en mensen heel paniekerig schreeuwen. “Rapido, mi perro se muere! Lo han envenenado!” ja, zulke dingen hoorde ik toen, in het Nederlands betekent zo iets als: snel mijn hond gaat dood, ze hebben hem vergiftigd!

Oh wat was er een paniek zeg, maar ik moet zeggen dat ze wel gelijk hadden, die arme Gino moet zo erg geschrokken zijn. Er kwam namelijk heel veel schuim uit mijn mond, ik kon niet meer overeind komen. Ik zat te trillen als een wasmachine. Ik kon door het schuim niet meer ademen. Ik voelde slangen door mijn bloedaders kruipen. Wat deed dat een pijn zeg. Jaaa, Gino en de dierenarts schrokken wel, ze hadden zo een verschrikkelijke reactie nog nooit gezien. De dierenarts bleef even stil, hij kon niet reageren, hij wist even niet wat hij moest doen. Maar door Gino kwam hij weer bij. Ik kreeg meteen allerlei injecties...oh wat was ik beroerd. Het duurde best lang voor dat Gino me naar huis mocht nemen. Thuis bleef ik trillen, dagen lang. Toen Gigi me kwam opzoeken, lag ik met mijn pootjes in een emmer water. Ja, dan koel ik even af.

Lieve Gino, je hebt weer mijn leven gered. Ik ben je ontzettend dankbaar, en ik wil iedereen bedanken voor alle steun die ze me gegeven hebben. Ik krijg nu speciaal voedsel en medicijnen voor mijn nieren en voor mijn lever. Alles was verbrandt van binnen, maar ik heb het gered. Ik word ook langzamerhand weer de oude.

Begrijpen jullie nou waarom ik de baas ben? Ik moet als eerste eten om te kijken of het eten vergiftigd is. Een kleinere hond die had zo iets toch nooit gered? Ik ben thuis, ik blijf de baas, niet omdat ik stoer ben, maar omdat ik de verantwoordelijkheid draag.

Ik heb gehoord dat overmorgen Snow en Bruno naar Nederland vertrekken. Tof zeg! Ik heb ze gevraagd of ze veel reclame willen maken om het Foster-hond plan te steunen.

Jongens!We hebben Fosters-baasjes nodig die ons helpen met de medicijnen!

Ja, dat wilde ik dus zeggen. Oh! Vergeet me niet op te zoeken als je naar Spanje op vakantie gaat. Ik wacht op jullie...en neem iets lekkers voor ons mee, dan kan ik het even proeven of het wel goed is.

Wauw! Wauw! Wauw!

De groetjes van Tarik