Beste Gigi, ik schrijf je een brief uit de Kattenhemel

Lieve Gigi, ik weet dat je bezorgd bent omdat je me niet meer thuis ziet komen...

Maak je geen zorgen, wees niet verdrietig, met mij gaat het heel goed, het is zo fijn waar ik nu ben, en wees maar niet bang, ik zal je nooit vergeten.

Ik schrijf je een brief uit de Kattenhemel, ik kan je zien vanuit hier, en ik zie je zo verdrietig door de straten lopen, je bent mij op zoek, je zult me zo nooit vinden, dus ik heb besloten om je een brief te schrijven, om je alles uit te leggen. Ja, ik weet dat je weet, dat katten niet kunnen schrijven, maar dat is niet waar, ik gebruik een speciale soort telepathie, mijn gedachtes komen direct tot je hart en van daar uit via je geest, met gebruik van je vingers komt mijn brief tot leven in jouw computer. Lieve Gigi, ik ben degene die naar je schrijf, dus probeer niet na te denken, laat het gewoon van je hart stromen, je zult verstelt van blijven. Ja hoor, je mag best huilen, het geeft niet, ik begrijp je best, je zult zien, dat zal je opluchten, en daarna, als alle leuke momenten weer naar boven komen van het diepste van je herinneringen, dan pas, zul je lachen, en steeds weer als je aan me denkt, zul je naar boven kijken, naar de blauwe hemel, en een lach zal op je lippen verschijnen, want je weet, die lieve kat die je vanuit de hemel ooit heeft geschreven, die zal altijd over je waken.

Ja, ik weet dat je afvraagt hoe het mogelijk is om je uit de hemel een brief te schrijven, we hoeven geen speciale toestemming voor te vragen hoor, het is alleen zo, dat de mens zo materialistisch is gewoorden dat ze ons niet meer kunnen horen, dat komt omdat hun gedachten alleen bezig zijn met geld en andere nutteloze problemen waar je niets aan hebt. De mensen zijn vergeten om met hun hart te kunnen kijken en te luisteren; egoïsme, haat en noch talloze nare gevoelens belemmeren de door stroming van het licht, slechte mensen hebben ook licht, maar het kan niet uit hun hart vloeien. Wij dieren zien dat, ze dwalen in het donker, wij zien meteen hoe ze lijden, en die eenzaamheid, die pijn die ze voelen, ze hebben helemaal geen controle over die nare gevoelens, ze woorden slecht en gemeen...wij dieren zijn daar erg bang voor, veel van die mensen die in de duisternis dwalen, voelen valse vreugde als ze dieren pijnigen. Veel dieren lijden daar onder, je moet eens begrijpen, dat als een dier op het levenspad van een mens komt, dat is geen toeval, wij dieren geven ze de kans om een beter mens te woorden, om een beter leven te leiden door ze ons te verzorgen, maar de mens doet dat meestal niet, soms bekommeren zich niet over ons lot, het kan ze gewoon niets schelen, ze zijn eigenlijk niet in staat hun eigen lot te zien, sommige die doen ons dan ook verschrikkelijk nare dingen, die mensen zullen later heel erg lijden. Elke pijn die een mens aan een dier aan doet, dat zal hij honderd keer erger voelen, maar de mens vindt zich zelf te intelligent en te ontwikkelt om zo iets te geloven. Jammer genoeg wie het niet gelooft die zal het wel voelen.

Ja lieve Gigi, ik ben de nacht van 20/21 februari 2007 overleden. Ik weet nog dat je me te eten hebt gegeven, je heb me geaaid en toen ben je gaan slapen. Ik ben daarna gaan stappen, voel je niet schuldig. Ik moest zo lachen, toen ik je zo hard heb zien werken om van je tuin een heel grote kooi te maken. Je moet eens begrijpen, dat we worden geboren en we gaan dood volgens de wil van de Grote Wilskracht van het Kosmos. Ons hele leven staat al geschreven, alleen jullie mensen krijgen de kans om te beslissen of je iets goed doet of juist slecht, als je naar het verdriet van de wereld kijkt, dan begrijp je wel dat de meeste het slecht doen, en degenen die gelukkig zijn...meestal is dat een puur materialistisch en tijdelijk genot, die ineens verdwijnt...

Maar laten we over iets anders praten, toen ik eergisteren dood ging zag ik mijn hele leven voor me, ineens zweefde ik in het donker, toen zag ik puntjes net als de sterren, en een van die lichtjes werd heel groot, het licht werd intenser, het was zo mooi, zo liefdevol. Ik weet nog toen ik geboren werd, toen was het ook donker, tot dat ik het licht in me voelde, ik had natuurlijk mijn ogen dicht, maar het licht zag ik wel, ik werd in de wereld geboren, jouw handen pakten me en gaven mij veel liefde, jij was degenen die mij naar het licht trok...

Eergisteren deed ik een rondje door de straten, je weet dat ik bijna nooit het huis verlaat, maar alles is toch al geschreven, dus ik hield een wandelingetje, het was zo rustig, zo mooi, ik zag de sterren in de hemel, maar mijn rust werd met een schok verbroken. Ik hoorde namelijk andere katten heel veel pijn lijden, dus ik ging meteen kijken, er waren slechte mensen, die deden veel kwaad. Dondertje hadden ze ook te pakken, ik probeerde dichterbij te komen, die mensen hadden lange dingen in hun handen. Toen ze mij zagen, richtten ze die dingen op me. Ik hoorde een sissend geluid door de lucht en ineens voelde ik iets door mijn lichaam een gaan, ik wist niet wat het was, maar ik begon te rennen, toen voelde ik het weer...ik viel neer, ik had ineens ontzettend pijn. De mensen renden achter me aan, net als in een nachtmerrie begon ik weer te rennen, ze schreeuwden, weer twee van die pijnplekje prikken door mijn lichaam, ik merkte het bloed over mijn vacht. Ik probeerde met al mijn krachten thuis te komen om je te waarschuwen, maar deze keer ging het niet. Weet je nog de laatste keer dat ik een zere poot had. Dat waren dezelfde mensen gewest, je hebt me toen goed genezen, maar deze keer waren het gewoon te veel, ik kon bijna niet lopen, over straat was ik niet snel genoeg, toen kwamen twee grote lichten aan, ik was te zwak om weg te lopen...toen werd het pik donker, ik was wel bang hoor, maar ik voelde geen pijn meer. Ik zag mijn kleine zusjes, toen we met jou op de bank speelden. Mijn hele jeugd ging snel voorbij. Alle dieren en mensen die ik gekend heb, die waren ineens daar, ik kon zien toen ik ziek werd, dat Gino me begreep, dat je me naar de dierenarts bracht. Dat je zo je best deed om me een speciaal voedsel te geven. Ik zag je moeder die me altijd borstelde, ik kon die lekkere blikjes die je ons gaf wel ruiken, ik voelde de warmte van de kachel tijdens de koude nachten, ik voelde de liefde die je me altijd hebt gegeven.

De angst verdween in me...en toen zag ik steeds meer licht. Geloof me nou, ik heb het echt goed hier, en ik voel helemaal geen pijn. En ik zal je nooit vergeten. We waken over de mensen, we geven ze een kans om ze beter te maken, om ze liever te laten worden. Velen begrijpen het toch niet. Maar ook al sterven er duizend diertjes, als het ons lukt om een mens van zichzelf te beschermen, dan zijn we al tevreden. Dat is de taak van ons dieren, de mens leren wat echte liefde is.

Wees niet boos om die slechte mensen, ze kunnen mij toch niets doen...ik ben wel bezorgd over de andere dieren, die sadistische mensen hebben nog veel te leren, en ze zullen nog meer kwaad doen. Hopelijk begrijpen ze ooit dat ze zich zelf kapot  maken. De mensheid loopt groot gevaar, en ze hebben het aan zichzelf te danken.

Lieve Gigi, vergeet dat nooit, alleen degenen die van dieren houden, kunnen van andere mensen houden. Degenen die niet om dieren geven, die geven om niets, nou ja, die geven alleen om dode dingen, dingen zonder leven waar je niets aan hebt. Mensen die dieren haten, daar moet je voor oppassen, en als het kan, moet je heel snel weglopen, als de dieren ze niet hebben kunnen verbeteren, dan kan een mens het absoluut niet. Die zullen het ooit wel merken, ze zullen erg lijden.

Wees goed, blijf de dieren helpen, laat je door andere goede mensen helpen, samen kunnen jullie de wereld verbeteren. Verlies de hoop niet, want alle dieren blijven toch nog hoop hebben in de mensheid.

Miauw, ik zal je altijd lief hebben.

Rasputin.