Het verhaal van Rosita

Hallo allemaal, ik ben Rosita, en ik ben een Kip, een toffe, pittige Kip.

Ik hoor dat ze bij Soza zo goed voor dieren zijn, dus ik wil ook een steentje bijdragen...voor de kippen dus. Wij hebben het ook best moelijk, dus vergeet ons niet, want al die eieren die jullie eten, die worden dus door ons gemaakt. Ja, dat moest ik even kwijt. Vergeet dat niet de volgende keer dat je een pannenkoek eet!

Ik ben op een boerderij in Andalusië geboren, we hadden het niet slecht, onze baasjes waren best goed voor ons. Zo nu en dan werd een familielid meegenomen...ja, die kwamen nooit meer terug. Opa zei altijd tegen me dat dat helemaal niet goed was, hij kan zich noch heel goed herinneren de dag dat Oma meegenomen werd. Ze kwam dus nooit meer terug. Opa hoorde haar schreeuwen totdat het ineens stil werd, dat gebeurd nog steeds, zeker  als onze baasjes bezoek krijgen van de familie. Nou, ik krijg er nog kippenvel van, ook als ik niet helemaal begrijp wat er gebeurt, ik krijg het er doods benauwd van.

Op een dag kwam een blond vrouwtje uit Nederland, ik vond haar best zielig, ze vertelde mijn baasjes dat ze een kip wilde kopen voor haar zoon. Ze zei dat haar zoontje een ongeluk had gekregen en dat ging niet zo best, omdat die jongen zo`n dierenvriend is, wilde ze hem een kip cadeau geven, om hem op te vrolijken. Wat zijn mensen toch dom, jullie denken toch niet dat ik een soort clown ben? Maar ja, ze zei wel iets verstandigs, ze vertelde dat in de ziekenhuizen in Nederland de dieren erg hun best doen om de zieke mensjes beter te maken zodat ze weer op de been komen. En dat klopt ook, al weten het de meeste mensen het niet, wij dieren bezitten speciale geneeskrachten en als de mensen ons echt accepteren als gelijken, willen we ze wel helpen om beter te worden. De mens is namelijk ziek geworden omdat ze niet meer volgens de natuur leven. Ja, ik hoorde dit verhaal van een gans die Koos heette, hij kwam helemaal uit Nederland vliegen, ik geloof dat hij richting Afrika ging, ik weet niet wat Afrika is, maar hij zei dat het daar lekker warm was. Koos vertelde mij dat hij een aantal dagen op een kinderboerderij te logeren was, daar leerde hij Piet het konijn kennen, en die werkte weer in een ziekenhuis om kinderen te genezen. Zodoende wis ik dat dieren de mensen konden helpen.

Dat vrouwtje die me wilde kopen zei dat ze me nooit zouden opeten. OPETEN????ahhhhhhh! Dat was even schrikken, ik wist niet dat ze kippen opaten, ik kreeg het wel benauwd hoor. Ze zei dat haar zoon vegetarisch was, wat vegetarisch betekent dat weet ik ook niet, zo’n moeilijk wordt heb ik nog nooit van mijn leven gehoord. Ik werd uiteindelijk niet verkocht, mijn bazinnetje gaf mij cadeau. Voor die jongen dan. Omdat het blonde vrouwtje mijn bazinnetje zo aardig vond werd ik Rosita genoemt, net als mijn bazinnetje.

Ik werd in een doos gestopt, ze wilden eerst mijn pootjes vastbinden maar dat wilde dat Nederlandse vrouwtje niet, ik vond het wel heel eng, ze stopte mijn doos ergens in wat veel ging bewegen, prettig was het niet, je bent bang, je wordt misselijk van al die hobbels, en het is hartstikke heet. Maar ja, uiteidelijk kreeg ik die jongen te zien. Die vegetarier, nou! ik vond hem helemaal niet zielig, hij was alleen met zichzelf bezig, het enige wat hij zei is: Ohhh mam, ik heb zo`n pijn! Toen ik bij hem op schoot kwam veranderde hij,  hij ging mij aaien en ik mocht van zijn hand eten, hij werd er rustig van, ja, dat was wel tof, bij ons thuis moesten we altijd vechten voor het eten. Mijn nieuwe huis beviel mij wel, ze hebben een best grote tuin, daar geniet ik van mijn “vrijheid”, thuis zaten we met z’n allen in een middelmatig hokje. Maar je moet wel begrijpen, ik miste al die herrie van mijn zusters, in zo`n tuin in je uppie is ook niets, nou ja, ze hadden wel een paar katten, maar dat vind ik rare beesten, ik was ze meteen de baas, als ik met mijn volle borstkas naar voren liep, werden ze hartstikke bang van me, daar maakte ik flink misbruik van, ik ging namelijk al hun kattevoer eten. Nu doe ik dat niet meer, ik ben namelijk zo oud geworden, nu pas begin ik een beetje de katten te begrijpen, de hele dag liggen onder de zon en niets doen...

Maar toen vond ik dat leventje saai, dus op een dag besloot ik te vluchten. Ooh ja, dat was in mijn jonge jaren, toen ik nog heel hoog kon springen. Mijn plan was vrij simpel, ik zou met volle kracht over de muur heen springen, dat lukte ook wel. Toen zat ik midden op een hele lange  weg, ik genoot van mijn echte “vrijheid”, maar ja, toen ging het flink mis. De Cocker Spaniel van mijn buurman, die genoot ook van zijn vrijheid. Agressief ventje hoor. Hij kwam naar me toe rennen en beet zo in mijn poot, nou dat was me wat, zeg, ik begreep ineens wat ze bedoelden met opeten. Hij rukte bijna mijn poot der uit. Met bloed en al, ik begon te rennen als een gek, ik heb wel 200meter gerend. Weet je wel hoeveel kippenstappen dat wel is? En met een bloedende poot en zo`n gek die al je veren opeet. Gelukkig werd ik door een vrouw gered, dit vrouwtje was wel aardig, maar volgens mij, zijn de mensen toch niet helemaal in orde, er moet toch iets mis zitten in de hersenen. In plaats dat ze me gewoon terug brengt naar het huis van die zieke jongen, brengt ze me naar een ander huis, daar leefden ook kippen...wat doet ze met me? Ze gooit mij heel hoog de lucht in over een drie meter hoog hek. Mijn kippeGod! wat was me dat een vlucht, ik ben blij dat ik dat nog vertellen kan. Vluchten doe ik niet meer, trouwens ik raad het alle kippen af, als je het tenminste goed hebt, de vrije wereld kan wel eens gevaarlijk zijn. Uren later kwam die “vegetarier” mij ophalen, ik vond hem wel lief hoor, ik hoorde van de katten dat hij mij uren lang gezocht had, zelfs  buren van hem en een stuk of 15 kinderen hadden naar me gezocht.

Ja, ik besloot te blijven, het jongetje genas mijn poot, en ik ging door met mijn leven.

Ik moet wel zeggen dat ik me toch heel alleen voelde, maar dat veranderde toen die bekende Oom Paul uit Nederland kwam. Die vond mij zo zielig, dat hij meteen naar de boerderij ging om nog twee kippetjes te halen. In het begin vond ik daar niets aan, wat waren dat twee maffe kippen zeg! De ene heette Paula en de andere Paulintje, wie verzint nou zulke namen? Met die twee kippen ging het helemaal niet goed, de kleinste, Paulintje, die was helemaal in de war, ze heeft ook nog nooit eieren gelegd. Wat ik  vreemd vond is dat ze in een hoekje ging zitten en ze bewoog de hele dag niet. Maar het  vreemdste was,  dat ze  beiden hele rare pootjes hadden, ze konden bijna niet lopen, en ze hebben een pijn zeg, nog steeds, en die vegetarier heeft van alles gedaan om ze weer gezond te maken. Uiteindelijk zijn we er wel achter gekomen wat ze mankeren, nu begrijp ik pas de psychische problemen van Paulintje, ja, heel zielig, dus ik zorg nu voor ze, als ik zeg: laten we gaan eten, dan volgen ze me. Als ik zeg: meisjes, nu even zonnen, dat is goed voor de botten. Dan volgen ze me, en s’nachts moet ik ze ook nog naar bed brengen. Ze kunnen niets zonder me. Ik zal jullie uitleggen hoe dat komt.

Vroeger had je in Spanje een raskip: de echte Andalusische Kip, mijn voorouders dus. Die waren heel sterk, ze legden hele goeie eieren vol met vitamines, ze waren geeneens afhankelijk van de mens, ze hoefden geen voer ofzo. Het eten wat ze zelf vonden was goed genoeg. Ja, toen kwamen de amerikanen, ja, die mensen die “fried chicken” eten. Die moesten zo nodig de markt veroveren om veel geld te verdienen. Onze witte eieren zie je niet meer in de supermarkt, allen bruine eieren van de legbatterijen. Wat is dat, een legbatterij? Dat is iets verschrikkelijks, een normale kip overleeft dat niet. We worden allen opgesloten in een hok waar het nooit donker wordt, je kan je niet bewegen, je krijgt bijna geen lucht...Oooh ik wil er niet aan denken....nou, die americanen beweren dat de kippen zo meer eieren leggen, en dat ze gezonder zijn. Maar dat klopt niet, mijn voorouders legden meer eieren en die waren zeker gezonder. Weet je dat het walgelijk is, die legbatterijen? Een gewone kip overleeft dat niet, dus wat doen de americanen, ze maken een nieuwe kip, of het nou met dat transgenetische gedoe is of door de doorfokkerij dat weet ik niet, het geval is dat die kippen helemaal psychisch gemanipuleert zijn om een tijdje in die hokken te kunnen overleven. Daarom is Paulintje zo in de war. Met Paula gaat het ietsje beter...maar...niet best hoor....

Plus, als je deze gemanipuleerde kippen niet een heel “gezond” voer geeft vol met vitamines, antibiotica en hormonen dan raken ze verlamd, daarom kunnen ze bijna niet lopen, die jongen geeft ze het beste voer, maar de schade is al gedaan. Daarom verzorg in nu die twee Paulas, ik heb zelf nooit kinderen gehad, dus ik zie ze als mijn kinderen.

Waarom ik nooit een vriend gehad heb?

Nou, die jongen wilde met een hele mooi haan aankomen, maar dat mocht niet van de buren, in dat huis waar ik over het hek gegooid werd, was er een hele mooie haan, maar andere buren probeerden hem te vermoorden. De jongen vertelde mij dat de mens zo materialistisch is geworden dat ze helemaal gek worden als ze de geluiden van de natuur horen. Dan proberen ze alle hanen te vermoorden. Stel je voor, dat wij kippen nu alle autos kapot gaan maken omdat ze zo’n herrie maken! Ja, mensen zijn maf hoor, persoonlijk denk ik dat ze gestoord zijn geraakt door dat gemanipuleerde voedsel dat ze eten, net als Paulintje.

Ik heb nog veel meer dingen meegemaakt hoor.

Op een dag hoorde ik die jongen schreeuwen en schelden, niet normaal. Wat hij precies zei weet ik niet, zulke nare woorden heeft mijn moeder mij niet geleerd. Dus ik keek nieuwsgierig door het raam. Ehhh!??hij was alleen. In het begin dacht ik dat hij schreeuwde omdat hij veel pijn had, maar dat was niet zo. Hij keek naar een doos waar licht en geluid van kwam. Vraag me niet hoe, maar in dat kleine doosje zaten wel duizenden kippen, ik hoorde de kippen gillen als gekken, wat werd ik er naar van. Ik denk dat die jongen het lijden van mijn soortgenoten wel kon begrijpen. Ook al was ik doodsbang, ik bleef wel kijken. In dat doosje zag je een kamertje vol met kippen, en zelfs een mens, ik begrijp nog steeds niet waarom die jongen die doos niet opendeed om alle kippetjes te redden. Ik schreeuwde ook maar het schijnt dat die kippen mij niet konden horen, mischien waren ze verdoofd door de angst. Dat monster pakte de kippen op en ze werden aan een haak opgehangen, ik zag duizenden haken, alle kippen hingen er aan, ze bloedden en schreeuwden van de pijn. Moet je denken als zo`n haak je longen doorboort en je kan bijna niet meer ademen, of je maag wordt doorboort en omdat je ondersteboven hangt vallen je ingewanden op je neus. En dat hele gedoe met duizenden kippen ging achter elkaar bewegen, oohhh, wat was dat verschrikkelijk, ik begreep waarom die jongen zo tekeer ging. Mijn soortgenoten werden in een andere kamer in koken water gestopt. Sorry... ik moet even stoppen, ik krijg het even benauwd....

Met dat kokend water gingen ze wel dood, wat moet het verschrikkelijk zijn om in zo`n horrorplaats met zoveel leed en gegil te moeten overlijden. We wensen toch allemaal om een vredige dood te krijgen?

Nadat ze vermoord waren...ja, dat begreep ik niet, ze werden kaal geplukt, in stukjes gesneden en in een plastic kist gestopt. Als je een dode kip gaat begraven, waarom moet je haar in stukjes snijden? En als ze zo`n chique doodskist gebruiken, van plastic en celofaan, als ze zoveel geld uitgeven voor onze uitvaart,  waarom laten ze de kippen toch niet gewoon leven? Dat is toch goedkoper? Ik zit toch echt niet op zo`n plastic kistje te wachten!

Ja, het kippeleven kan wel eens hard zijn, ik heb dit nooit aan Paula en Paulintje verteld, als ik het zou doen dan zouden ze echt een hartverzakking krijgen. Paula heeft het ook moelijk gehad.

Op een dag slipte een verdwaalde hond bij ons in de tuin. Nee, dat was Bounty niet, hij is zo lief, het was een andere hond, die was ook gestoord, zeker te veel omgegaan met slechte mensen. Nou, hij kwam binnen en probeerde mij te bijten, maar ik had al mijn lesje geleerd met de Cocker Spaniel, ik kon me op tijd verstoppen, hij hapte wel naar me, maar ik kwam alleen met een grote schrik vrij, Paulintje, die zat altijd verstopt in een hoekje, dus die zag hij niet, Oooh, maar Paula, die werd flink gebeten, ik kon niets doen om haar te helpen, ik schreeuwde wel heel hard, en zodoende werd die lieve jongen wakker, hij heeft toen Paula gered, ooohhh, ik had hem nog nooit in zijn onderbroek gezien...

Terug naar mijn verhaal, Paula was er heel slecht aan toe, haar vleugel, haar borstkast en haar poot was helemaal opengescheurd. Ze bloedde heel erg, ze kreeg bijna geen lucht, ik denk wel dat ze eventjes weg was hoor. Wat vonden wij dat erg. Onze lieve Paula, helemaal dood gebeten. Die jongen was heel nerveus, ook zijn vriendin, die zo goed voor ons is, die was helemaal in panisch, eigenlijk was er paniek in het hele huis, de katten kwamen meteen kijken, Bounty voelde zich schuldig omdat hij vond dat hij ons niet goed genoeg had beschermd. Ik dacht echt dat we Paula kwijt waren...

Die jongen stopte Paula in een doos, Ooohhhh mijn kippeGod, dacht ik, ze wordt levend begraven! Die jongen reed als een gek met zijn auto weg.

Gelukkig later op die dag, na uren lang wachten kwamen ze terug. Paula leefde nog, maar die vegetarier vertelde ons dat ze moest rusten. Rusten? Ik was helemaal opgewonden! Hoe kon ik nou rustig zijn? Paula vertelde ons later wat er allemaal was gebeurt. In het begin dacht ze echt dat ze naar de kippenhemel zou gaan, maar toen ze uit de auto stapten, zag ze een boord: “Gebraden Kip”.

Oooohhh wat was dat verschikkelijk, Paula dacht dat ze in de kippenhel teregkwam! Ze beweert dat ze de kippen heeft zien branden in het eeuwige vuur! Volgens mij komt dat door die schock toestand, want zo`n kippenhel bestaat toch niet!?

Maar ze zegt dat het geen halucinatie was, ze beweert dat die vegetarier het ook heeft gezien, die werd er zelfs helemaal ziek van. Ja, ik vind het een sterk verhaal, dat kan toch niet waar zijn? dat kippen aan een stokje in het eeuwige vuur branden, volgens mij werkt er iets niet in dat kippehoofdje van Paula. In ieder geval, ben ik me liever gaan gedragen na dit verhaal, in geval dat het wel bestaat.

Paula zei dat iedereen die tegen de jongen sprak, echt hem naar de kippenhel verwees. Maar hij ging daar niet naartoe, hij ging naar de dierenarts. Daar werd Paula door een engeltje ontvangen die Teresa heet. Wij kippen wisten niet dat engelen ook de vorm aannamen van een mens. Teresa was zo lief, ze heeft uren lang met heel veel liefde Paula gehecht en genezen. De jongen was zo blij dat hij later een doos chocola voor haar heeft gebracht. Hij zei dat Teresa niet betaalt wilde worden. Maf eh??? Begrijpen de mensen nou niet dat engelen niets om geld geven.

Paula is helemaal beter geworden.

Nou, het laatste verhaal en dan kap ik er mee. Maar ik wil het toch vertellen, want wij kippen vinden het echt schaandalig!

Ik hoorde dit verhaal van een duif die gesproken had met een aap, een chimpansee. Ik weet niet wat dat is, een chimpansee, maar het moet wel een heel intelligent iemand zijn. Hij werkte namelijk in een laboratorium samen met mensen. Wat een laboratorium is, weet ik ook niet, wij hebben dat woord nog nooit gehoord. De aap hoorde een paar mensen praten die in het wit gekleed waren...

Die “mensen” hadden het over de vogelgriep. Ze beweerden dat, voor het “welzijn” van de mensheid alle gevogelte “opgeofferd” moest worden. Wat een mafketels, offer je zelf toch op! Voor wie het niet weet, opofferen is gelijk aan vermoorden! Die mensen in het wit zeiden dat een heel klein diertje, die virus wordt genoemd zich verandert had en van het dier naar de mens was overgesprongen, en daar waren ze heel bang voor. Onze apenvriend beweerde dat dat niet waar was. Het kan niet, zei hij, dat een ziekte zomaar veranderd, die veranderingen worden alleen in laboratoria gedaan, door de mens, en meestal als bactereologische wapens. In de krant stond namelijk dat in het jaar 1997 een paar deskundigen bezig waren met het manipuleren van virussen, dat was in een laboratorium in Australie. De mensen gingen dood, door wat ze daar hadden gecreëerd. We weten niet of het een foutje was, maar dood waren ze wel. De australische regering vond de uitvinding zo gevaarlijk dat ze niet wisten was ze ermee moesten. Dus ze gaven die virussen aan Amerika, ja, diezelfde gasten die Paulintje hebben gemanipuleerd. Amerika die laat een gedeelte van dit virus los in Noord Korea, daar hadden ze problemen mee. Donald Rumsveld, minister van de amerikanse wapens had namelijk twee kern reactoren aan Noord Korea verkocht voor twee duizend miljoen dollar, maar nadat hij het geld had geincaseerd heeft hij de Koreanen met smoezen verboden om die kernreactoren te gebruiken. Ik geloof dat hij ze terug wil, maar het geld houdt hij in ieder geval wel. Dus Amerika laat die virusen vrij in Noord Korea, waar je de bekende vogelgriep van krijgt. Die griep spreidt zich door China naar Thailand, en zo via Turkije naar Europa. Al die sadistische maniakken beginnen miljoenen vogels, kippen en eenden te vermoorden. Dat komt natuurlijk omdat het virus hun hersenen heeft aangetast, het kan niet anders, er gingen maar een klein aantal mensen dood aan de vogel griep, maar hoeveel mensen werden er nou gestoord van. Ik geloof niet dat ze alle dieren hebben opgeofferd om hun God te bevredigen. Dat lijk me gek. Je gaat toch niet miljoenen dieren vermoorden omdat een paar mensen dood zijn gegaan. En die mensen gingen dood omdat ze ziek waren, de kippen en eenden waren gezond. Zelfs Nederland werd omgetoverd in een brute politiestaat, mensen die dieren in hun huis verstopten werden meegenomen, en de dieren werden gedood...levend in plastik zakken gestopt, en dan op grote hopen gegooid, wat een marteling, veel dieren werden zelfs levend verbrandt, in de hele wereld. Mijn buurkippen, waar ik over het hek was gegooit zijn ook toen in die tijd verdwenen, ik vrees voor hun leven, ze zijn nooit meer terug gekomen.

Ik weet niet waarom ze die ziekte los hebben gelaten, het schijnt dat sommige mensen heel veel geld met ziektes verdienen. Als alle nederlandse kippen vermoord worden, ja, dan moet je maar amerikanse eieren kopen eh!?

Mischien geloof je niet alles wat deze wijze kip je vertelt, maar geloof me, die aap wist het wel, hij heeft al die mensen zien werken, hij was getuige van al die nare dingen die ze daar doen, hij wist teveel, daarom hebben ze hem vermoord.

Ja, dit wilde ik even kwijt. Ik hoop dat mijn verhaal de mensen zal laten nadenken, dat doen ze schijnbaar niet veel de laatse tijd. De wereld is er zo slecht aan toe, het schijnt dat de mens de hoop heeft verloren. Wij dieren dus niet! Wij hebben nog steeds hoop, en jullie als mensen kunnen ons helpen om de wereld te genezen.

Als jullie het niet doen, dan zal Moeder Natuur het doen, en die is keihard. Dus doe je best.

Kikirriki de groetjes van Rosita de Kip

En van Paula en Paulintje.