30 oktober 2020: Hij lijkt op het vliegveld kleiner dan hij in werkelijkheid is.Maar, wat is het een lieverd en heel erg slim. Na één dag oefenen, reageert hij al op het commando ‘ wachten ‘. Nog niet perfect, maar, kom op, ik heb hem nog geen 24 uur. Dat ‘ wachten ‘ vind ik een heel belangrijk commando.Denk aan oversteken, deur in en uit gaan, mensen laten passeren enz. Vanavond heeft hij zijn eerste vos gezien. Het wemelt hier van de vossen, zo vlak aan de duinenrij. Hij reageerde vrij laconiek. Keek wel maar had niet de neiging om er achteraan te gaan. Ik heb het gevoel of ik de staatsloterij heb gewonnen, zo blij ben ik met deze knapperd.

01 november 2020: Vanmorgen heb ik even op de getijden-site gekeken en waarachtig, het was om negen uur bijna laag water, d.w.z. dat je heerlijk over het strand kunt wandelen op het harde zand. BinQ in zijn tuig gehesen en door het duin aan de overkant van de flat, naar het Schapennatjesduin ( dat heet daar écht zo !) gelopen en aan het eind daarvan het strand op. BinQ schrok zich het ongans. De enorme ruimte vond hij eng/raar en was en bleef heel alert. Hij heeft nog wel even gespeeld ( uiteraard aan de riem ) met een klein hondje. Bij de jutterskeet zijn we het strand weer af gegaan en terug door het duin naar het Deltaplein/ Kijkduin. Over de Kijkduinse straat naar huis gelopen en even een omweg gemaakt door Meer en Bosch. Nu ligt er hier een grote lobbes een gat in de dag te snurken. Letterlijk te snurken. Hij steekt Iris, mijn Bordeaux dog, naar de kroon. Ik was wel zo slim om mijn fototoestelletje mee te nemen en heb deze knapperd eens even op de kiek gezet. Hij reageert echt al op wachten. Ook bij de stoplichten van de Kijkduinse straat. Heel slimme hond. Hij gaat echt wel Nederlands leren. De voor hem meest belangrijke woorden zijn: koekje, eten, uit. De rest is bijzaak. En daar ligt-ie dan, op zijn orthopedisch ( jawel !) hondenbed. Na een dag van veel lopen en ontdekken en met een volle maag na een maal van brokken met gekookt soepvlees en bouillon, is het prima uitbuiken zo.

Jullie zullen wel stapelgek van mij worden, maar dit is de enige manier waarop ik kan laten zien hoe blij ik met BinQ ben en hoe dankbaar naar jullie stichting toe, die mij niet afwees omdat  ik ‘ op een appartement ‘ woon.
Vanmorgen scheen de zon uitbundig en dat schreeuwt om een strandwandeling. Dit keer is mijn zus meegegaan en zijn we met de auto naar de zandmotor gereden.Heerlijk ! Weer met mijn hond op het strand……….

7 nov 2020: Hier even een up-date over Binq. Wij wonen nu precies negen dagen samen en ik moet zeggen: hij is super !!! Super relaxed, super lief, super zacht !!Gisteren heb ik hem midden in park Meer en Bosch, dat ligt naast de flat, los gelaten. Met klotsende oksels en klamme handen. Hij liep meteen een eind vooruit, maar bleef omkijken en wanneer ik een andere kant op ging, kwam hij snel achter mij aan lopen. Er is echter één heel groot probleem: hij is panisch voor vuurwerk. Echt blinde paniek. Ook wanneer het in de verte klinkt. Dat betekent dus de komende weken aan de lijn.Hij loopt keurig naast me mee door het park, is lief voor alle honden die hij tegenkomt, en het allerbelangrijkst: er is een goede interactie met mij. Hij blijft omkijken of opkijken, afhankelijk van waar hij loopt. En ik kijk terug en geef hem af en toe een tikje op zijn achterkant ter bevestiging. Wij vormen een goed team, al zeg ik het zelf. Ik hoop, dat we nog een paar jaar zo samen rond kunnen lopen. Ook iets heel leuks, wanneer hij gegeten heeft komt hij even naar mij toe en dan krijg ik een kwispel. Nou wordt hij ook wel erg verwend: door de brokken, die als basisvoedsel dienst doen, is er altijd een lekkere toevoeging. Dit weekeinde is dat gekookte kip. En ik moet zeggen: ik hoef hem niet aan te moedigen zijn bak leeg te eten. Kortom: een wereldhond !!! Vanmiddag even een foto gemaakt in het park……

10 nov 2020: Een prachtige zonnige herfst-middag . Dat schreeuwt om een ontspannen wandeling door park Meer en Bosch.En dan kom je een omgezaagde beuk tegen. Hierbij een kiek van BinQ met zijn makker in het kwaad, Gaius.

Zojuist zijn BinQ en ik teruggekeerd van een bezoek aan de dierenarts. Was voor ons allebei een spannend moment: hoe reageert BinQ. Niet dus. Zo mak als een lammetje liep hij achter me aan de praktijk binnen, stond braaf te wachten tot we aan de beurt waren en heeft het controle-onderzoek gelaten over zich heen laten gaan. Uit het onderzoek is naar voren gekomen dat zijn rechter achterpoot ooit kapot is geweest. Het kniegewricht zowel als het enkelgewricht zijn beschadigd geweest. “je kunt het zien aan zijn lopen,” zei de dierenarts. Maar prima, hij heeft er duidelijk geen last ( meer) van. Hart goed, longen idem dito en een lichte vorm van tandplak. BinQ staat nu meteen in het systeem en krijgt vanzelf de oproep voor zijn herhaal-prikken en onderzoek. Ik ben helemaal trots op hem. Geen gespring en gehijg, stapte keurig op de weegschaal (hij probeerde wel te sjoemelen door stiekem één poot op de grond te laten staan, maar, ik ben bekend met weegschaal-sjoemelen en trapte daar dus niet in !!!) 41.3 kg. Vanmorgen om acht uur hebben we een rondje park gedaan omdat hij mij kwam waarschuwen. Hij was al uit geweest om half zeven en had toen alleen geplast. Nu moest hij weer uit en gaf dat dus keurig aan. Heel de wandeling heeft hij los gelopen. Wat een kanjer is het toch…….

Twee honden die elkaar tot vandaag slechts tolereerden,liggen sinds vanavond gezellig samen op het matras.Wat een feestje…..

Hier even een kleine up-date over mijn harige huisgenoot.Op dit moment heb ik er dus twee: BinQ en Gaius. En om even uit te waaien en alle muizenissen te verdrijven, zijn wij gedrieën bij het krieken van de dag naar de zandmotor gelopen. Gisteren ook al, maar toen was ik zo dom mijn fototoestel thuis te laten. Dit verzuim heb ik vanmorgen ruimschoots goedgemaakt. Wat is dat toch met die honden: ze willen maar niet op de kiek gezet worden. Een goede foto vergtgeduld en een nog beter humeur. Maar, zoals altijd: de aanhouder wint.BinQ is nog steeds een grote, lompe lieverd die elke wandeling in het park gezellig los loopt, hier en daar snuffelt, een geurspoor uitzet en alle andere honden straal negeert. Hij is meer het soort : scharrelkip. Hij kan genoeglijk door de struiken draven en met die grote platvoeten van hem de bagger tot in zijn oren spetteren. Wij gaan dan ook altijd via de kelder weer naar huis, want daar hangt een ( donkergrijs) badlaken om het ongedierte een beetje mee te kuisen. BinQ gaat er echt voor staan, alsof hij zeggen wil: kom op personeel, droog mij even af ! Na alle regenwandelingen in het park was het dit weekeinde zo heerlijk weer eens voluit over het strand te gaan. Dit neemt niemand ons meer af.

BinQ zit op die foto alsof het strand van hem is.Het eerste wat ik dacht toen ik de foto op de computer zag: het is een echte Spanjaard. Trots en onafhankelijk. Dat is BinQ dus ook. Hij is bereid te luisteren wanneer het hem schikt.Voorbeeldje: gisteren kwamen we op het strand een grote groep mensen tegen die overduidelijk met een stel honden aan de wandel waren die ook van een stichting of zoiets waren.Allerlei soorten en maten en alles liep door elkaar te rollebollen en te rennen.BinQ dacht: da’s leuk. Ik doe mee, en gooide zich vol overgave in de groep.Alleen jammer, dat die mensen de andere kant op liepen dan ik en BinQ was doof en blind.Het einde van het liedje was, dat de groep stil hield en mij de gelegenheid gaf BinQ weeraan mijn kant te krijgen. En hij is verzot op het duin. Daar waar hij de kans heeft, gaat hij onder het prikkeldraad door en verdwijnt het duin in. Af en toe steekt er dan ergens die gekke bek van hem boven het duin uit, want hij blijft controleren waar ik ben, maar komen, ho maar. Inmiddels ben ik zover, dat ik even wacht en dan gewoon doorloop.Dat is voor hem waarschijnlijk het teken: nou moet ik terug, anders ben ik thuisloos, en komt hij met die rare flep-flap poten van hem, aandenderen. Een leuke hond, echt waar, met een eigen wil en zoals gezegd: trots.Toch merk ik aan hem, dat hij een niet al te fijn  leven achter de rug heeft.Onverwachte bewegingen, iets wat buiten het geijkte patroon valt en dreigende voeten ( in zijn visie) doen hem in één krimpen. En dat is zo triest om te zien. Zo’n beer van een hond, die zich op zijn zij laat vallen in volle overgave.Daarom ben ik wat strengheid betreft met hem best wel soepel. Het is de bedoeling dat hij de laatste jaren van zijn leven dikke pret heeft, een lekker warm bedje en een gevulde maag.Aan de riem wandelen met hem is een feestje, Hij loopt keurig naast me, trekt niet en geeft met de regelmaat een ‘neusje’ tegen mijn hand. Dan krijgt hij een kriebel terug en zo lopen we heel wat af. Ik ben echt blij met hem.

Wat ben ik een rijk mens.Al deze prachtige vorst-dagen minstens drie keer per dag door een uitgestorven park Meer en Bosch met de honden te kunnen lopen. Daar word je zó verschrikkelijk blij van en doe je zoveel energie van op. Nu al vijf dagen op een rij heb ik een uitgelaten BinQ op sleeptouw. Hij mag van mij niet meteen bij het begin van het park los, dat mocht mijn vorige hond trouwens ook niet, omdat ik vind dat je een dier nooit vertrouwen kunt en stel, dat hij ineens iets ziet, waar hij naar toe wil, maakt dat midden in dat park niets uit, maar niet vlak bij de weg, de créche en het restaurant. Wanneer we deze opstakels gerond hebben, gaat de riem eraf en duikt ‘gekke Gerritje’ weer de sneeuw in. Wat heeft die hond een pret. Ik denk dat hij verloren tijd aan het inhalen is. Hij rent heen en weer, verstopt zich achter bomen en struiken, hapt in de losse sneeuw , kortom, gedraagt zich als een pup. Een feestje om naar te kijken.